büyüdük..

Kendi kendimizi büyüttük…

Yaşadıklarımızla büyüdük..Hatalarımızla..sevinçli anlarımızla..kaybettiklerimizle en çok…

Her kaybedişimizde kaybetmenin acısını öğrendik;ve bundan sebep kaybetmemeye çalışmayı öğrendik..

Her öğrenme bizi biraz acıttı,biraz incitti.Belki hiç bi zaman silinemeyecek izler bıraktı..Ama büyütebildiler bizi..

Büyütebildik kendi kendimizi..Ve elimizdekilere sımsıkı sarılmaya başladık..Hayat kısa diyenler haklımı haksız mı bilemiyorum.Neyi ne kadar yaşamak istemekle yada yaşamış olmakla alakalı sanırım bu..

Her gün değişiyoruz ki…Dün çok uzun gelen hayat bugün beklide çok kısa gelebiliyordur bizlere.. (dahası…)

9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve dünyaya
ağlayarak geldik. Pişman gibiydik. Ya da mecburen gelmiş gibi. Biraz
büyüdükten sonra, kendimizi bildiğimiz anda, içimizi kemiren, kalbimizi
kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik:

Bir yerde bir eksik var dedik. Korktuk. “Bunun sebebi ne?” diye sorduk
kendimize. Cevabı yapıştırdık: “Demek ki sahip olmadığımız bir şeyler
var. O yüzden eksiklik hissediyoruz”. Peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
çocukken “yaşımız küçük” diye düşündük. Her istediğimizi yapamıyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her şey yoluna girecek. Büyüdükçe Bir
şey değişmedi. (dahası…)

BEN SENİ SEVDİM

Gece olunca başlar benim cehennemim. Gün gider ve sensizliğim gelir.
Uyku uzak bir adadır ve ben hiç yüzme bilmem. Beynimin hatırlama
özelliği sabaha kadar çalışır. Sana dair anılarımı geceye yayarım.
Yüz ekleyemediğim bir ses dolaşır beynimde. Sabaha doğru anlarım
senin sesindir o. Gözleri açık görülen bir rüyasındır. Tüm gece bir
hayal bulutu gibi dolaşırsın odamda. Yağmur olup yağmazsın sabaha
kadar. Gecenin her dakikasını bilirim ben. Gökyüzünün her saati,
her rengi ezberimdedir. Mevsimler değişir, gecelerim değişmez benim.
Sen aklımda oldukça uyku hep uzak bir adadır, sensizlikle birlikte
gelir cehennemim. Saat kavramı yoktur sensiz gecelerde. Önemli olan
sana kaç olduğu ve seni kaç geçtiğidir. “Bir hastanın sabahı beklemesi
gibi beklerim” sabahı. Önce gözlerim hisseder sensizliği… Dünyanın
en güzel görüntüsünün görüş açısı içinde olmadığını anladığı an,
sensizliğin hüznü çöker göz kapaklarıma. Göz kapaklarım hüzünle ağırlaşır,
yavaş yavaş kısılır ama kapanmaz, kapanamaz. Sonra ellerim anlar, ellerimin
soğukluğunu odanın sıcaklığı ısıtmaya başlayınca sensizliğim tescillenmiş olur.
Kalbim ise en ağır ve en yoğun yaşayandır sensizliği… Bir bulutun yağmur
damlalarını biriktirmesi gibi biriktiririm seni içimde. Kalbin, kalbim olur
sabaha doğru. Uyuduğunu, uyandığını hissederim. Kalbin olurum ama kalbinin
duvarları kalındır kıramam, kalbinin duvarları yüksektir aşamam. Biçare kalırım
sabahın sessiz soğukluğunda. “Siyah, hiçbir yerde senin gözlerindeki kadar suçsuz,
senin gözlerindeki kadar aydınlık ve gözlerindeki kadar temiz olmadı” kelimeler
gelir ağzımın ucuna, kalemimi bulur, gözlüğümü takar defterimi ararım. Kelimeler
uyutmaz, sabah yaklaşır… “Hadi gel, yorganım ol, yastığım ol, uykum ol gel,
sensiz sabah olmuyor anla bunu ve gel…” son kelimelerimdir deftere düştüğüm,
gece biter gün başlar sana yaklaştıkta cehennemim gider, cennetim gelir benim…
Her yalnızlık bir şiir kadar ağırdır,
Her ayrılık bir şiirdir satır satır…) (dahası…)

ÖLDÜREMEZSİNKİ ZATEN

Gök yüzü zifiri karanlıkken , pembe bir dünyada
el ele bu sevdanın içineydik dünyada el ele bu
sevdanın içindeydik biz seninle ve hep birlikte
olmaktı temennimiz. Pembe düşlerimiz vardı,
içinde sadece ikimizin bulunduğu.
Bu kısacık aşkımızda en güzel akşamları en güzel
sevinçleri paylaştık. Sevmeyi öğretin sen bana.
Yüzün gülerken, içinde mutlu olabileceğini öğrettin
sen bana. Yüzün gülerken, içinde mutlu olabileceğini
öğrettin. Yaşamanın seninle güzel olduğunu gösterdin.
Sevdim ben seni , kimsenin sevemeyeceği , can verip
kan dahi olamayacak kadar çok. Uykularımızı paylaştık.
Bir gece değil gecelerce uykusuz kaldık sevdamız için.

Ben seni düşledim hep ışıl ışıl gözlerinle yanımda.
Dünyalara sığmayacak aşkımızı küçük yüreklerimize sığdırdık.
Ayrı geçen dünümüze yaşanmamış saydık. Hep birlikte olmalıydık
biz , öyle güzel oluyordu hayat. Sözler verdik birbirimize ,
tutamayacağımızı bile bile. Bir sen söz vermedin sigarayı
burkamayacağına. Oysa her eline alışında yüreğim hançerlendi benim.
Çiçeğimdin sen , incinirsin boyun bükülür diye dokunmaya dahi
kıyamazken ben , o seni zehirliyordu. Bir bunu anlatamadım sana.
Ayırmaya kalktılar bizi.kimse benim yüreğimi yakan sevdamı düşünmedi.
Sensiz hayat yoktu, söz vermiştim sevdama , daha önemlisi sana.
Yaşayamazdım , ikimizi içime gömüp seni bırakamazdım. Aldırış
etmedim kimseye , ayrılmadım senden. Çünkü yaşarsam , senin için
yaşarsam ,sevdam için yaşayacaktım.

Ama sonra sen beni istemedin bana sevdamın taşıyamayacağı şeyler
söyledin. Yüreğimi hançerledin. Benim kadar düşüp “sevdiğim ne yapar?”
demedin. Şimdi ise ayrıldığın ikinci yılında kara sevda oldu aşkımız.
Sen beni unutmadın, benim seni unutma gibi bir çabam olmadı zaten .

Ama birlikte olmamız için çaba sarf etmemiz , dünyayı hiçe saymamız ,
boşuna. Düşlerimizde kaldı bizim sevdamız. Sözümüzü tutamadık. Sevdamız
ve bir birimiz için yaşamadık.

Şimdi ikimizde başkaları için yaşıyoruz , sevdamız da sadece
içimizde yaşıyor.
Ben sana söz vermiştim , sevdamla ve seninle yaşayacağıma. Sen
kendi çıktın hayatımdan. Sevdam hala yaşıyor. Bir gün üzerine
çimenler bitiğinde yine yaşıyor olacak sevdam. Beni öldürdüğün
gibi onu öldürmedin. Sevdayı öldürmek kolay değil. Hiç öldüremesin ki zaten ..

VARLIĞINDIR MUTLULUĞUM..

Dün gece yine yüreğine sığındım.
İçimdeki fırtınaları dindirdim kirpiklerinde..
Ve hasret çöllerini susturdum
Sevgimize akan gözbebeklerinde.. (dahası…)