Belki de bir düşten ibaret yaşananlar

Bir sırdan öte küçük mutlulukların hikâyesidir

Zamandan geri kalanlar.

Koyu deminde yalnızlığı yudumlarken,

Günesin batışına cevirmişim ıslak gözbebeklerimi

Geçmişe bakıp anılarımda sağ tarafım ask sızısı çekerken

Yarınlarımda seni sevebilme ihtimaliyle dolu sol yanım

Güneş Batarken, ruhumla kalbimin savaşın tam ortasında

Darmadağın olmuş umutlarımı

bir gün geleceksin ümidiyle topluyorum

Geceyle gündüz, karakışla bahar arasındaki açık fark gibi

varlığınla yokluğunun arasındaki uçurumun tam sınırındayım

Varlığında seninle sevginin en güzel mutluluklarını yaşamak

Yokluğunda ise sevdanın hasretinde ateş misali kavrulmak

Sevgi sadece sen varken seni seviyorum olmamalı

Sen yokken bile seni ölümüne sevip bekleyebilmektir.

Hayallerinde üşüsen de

Yazın ortasında tüm benliğinle sarılmak boynuna

Sen yokken bile baharın mis kokularını katabilmek kokuna

Her rüzgârda saclarını dağıtma arzusu belki de bu bekleyiş

İsyan değil bu; (dahası…)

Her ne olursa olsun susmalıyım,
İçimde her ne kadar haykırmam gereken bir sen olsa da susmalıyım işte…
Senle doldurduğun bu benden sonra nasıl çekip götürmek istediysen o lanet olası seni,işte o kadar susmalıyım.
Ne kadar istemesemde bu suskunluğu,ne kadar lanet okusamda bu ayrılığa,ne kadar kusmak istesemde geçmişimi bir bir yüzüne karşı; işte o kadar susmalıyım bu gece…
Bir sen köpürdü içimde az önce.Çılgın denizler gibi,aşık sular gibi taşmak istedi belki ama susmalıyım yağmurum,yalnızca susmalı…
Özledim seni ilk defa belki de az önce; çılgın bir mavi gibi,deli bir kırmızı gibi,öfke dolu bir yeşil gibi özledim seni…
Bir şeyler söylemeli desem,korkuyorum konuşmaktan; konuşmaya başlayıp haykırışlarıma ulaşmaktan.Susmalıyım bitanem,yalnızca birazcık susmalı…
Belki sonsuza dek hep susmalıyım ama şimdi sadece birazcık susmalı…
Bazen yeni doğmuş bir ceylanın korkusu kadar,bir rüzgarın esintisi kadar,bir güneşin sıcaklığı kadar çok susmalıyım işte.
Belki sensizlikten sonra bu suskunluğun,bu sessizliğin,bu korkunun içinde kayboldum,hep sustum ama yinede susmalıyım.Hiç korkmadan susmalıyım.
Biliyordun karanlık ve sessiz gecelerden ne çok korktuğumu.Ama sen yinede bile bile koca bir sessizliğe hakim karanlık bir gece gibiydin.Sende hep bir suskunluk,hep bir bensizlik ve hep bir soğukluk vardı.Ve ben bu bensizliği bir türlü dolduramadım.Hep konuştum,haykırdım sana olan o koca sevgimi ama sen beni hiç duymadın,hiç duymadın…
Madem benim olmayacaktın niye çıkardılar seni karşıma söylesene? Niye anlattılar,niye övdüler seni bir bir bana? Niye yüklediler o kocaman seni bana? Niye?
Pişman değilim taşıdığım için seni.Hiç acımadım o yıllarıma,hiç kızmadım yıllarımı çalan o upuzun yolculuğa.
Baksana şimdi bile bir seni kazanmaya çalışıyorum.Hiç yorulmadan,hiç bıkmadan ve hiç konuşmadan. (dahası…)