Çaresizce…

Sensizliğe alışmanın sitresi ile…

Göz yaşlarımın sitemi ile…

Bu gece bütün ağır dertlerimle,

Yazıyorum sana olan ilk şiirimi.

Belki birgün sende seversin diye…

Ben değil, başkası olsada olur,

Birgün başını yaslayıp buğulu cama,

Beni anlarsın,

Aşk acısı çekersin diye…

Çok bekledim zamanında seni…

Sende ‘’seviyorum” dedin ama.

Benim büyük aşkımı göre göre…

Kendi yalanlarınla övüne övüne…

Sonunda sende anladın.

Beni hiç sevmedin ki…

Beni oyaladığın günlere,

Seni sevdiğim günlere…

Aynaya bakıpta kendine acı sevdiğim…

Gece uykuya dalarken…

Rüya alemlerinden…

Ellerini uzattığında tutan olmazsa…

Seni unuttuğumu anla sevgilim..

Göz yaşlarınla bir teselli beklediğinde,

Ellerine sarıldığımı hissetmezsen eğer…

Pes ettiğimi anla sevgilim…

Elini yüreğine koyup gözlerini kapayarak,

Beni düşündüğün anda,

İçin acırsa eğer….

Benim içimin ağladığını unutma sevgilim…

Birgün özlemi tadıp, pişmanlığı yaşayıp,

Bana doğru koşarken…

İçinde bir yerde

”Artık dönemezsin..Giden gitmiştir…”

Sözleri durdurursa seni eğer ve

Ağlamaya başlarsan…

Benim artık olmadığımı bu fani dünyadan göçtüğümü…

Anla sevgilim…

Ve çaresizce ağlayarak

”Çok geç…” dediğinde,

Ümitsizce yürürken o ıslak caddelerde,

Bir anlık arkana bakıp..

Artık bensizliğe…

Alışmak zorunda olduğunu fark ettiğinde…

Bana ihanet edip…

Sensizliğe alıştırırken ki.

Acıyı tat sevgilim….

ELVEDA…