Ne zaman aklima gelsen yalnizligin izdirabi sarar yüregimi
Aci hatiralar alir götürür maziye öldürürcesine beni
Simdi ellerim semada dilimde dua gözlerimde yaslarla
Seni ararim seni sorarim gittigin o dönüsü olmayan yollara

Zaman zaman öfkelenirim patlayacak volkan gibi olur yüregim
Ve ,ağlarim,ağlarim çarezizce..
Hasretten hüküm yedi yillarim canlardan yana
Mahkum oldu hergünüm yagmurlu firtinalara
Umutla uzanan ellerim bombos kaldiginda
Öfkeden bir yumruk olup iner
Zulmetten örülmüs yikilasi duvarlara

Aramizdaki asilmaz daglar olsaydi eger asar gelirdim yanina
inan sevdiğim,inan kus olup uçar gelirdim sana
Ama…aramizda öyle bir engel var ki asilmasi imkansiz
Ve simdi ben her zamankinden çok daha dermansiz

Yeşil Gözlerin gelir aklima bogazima bir yumruk gibi tikanir acilar
Son bir hançer daha vursalar bagrima bilmem bitermi bu sancilar

Hasretten hüküm yedi yillarim canlardan yana
Mahkum oldu hergünüm yagmurlu firtinalara
Umutla uzanan ellerim bombos kaldiginda
Öfkeden bir yumruk olup iner
Zulmetten örülmüs yikilasi duvarlara

Nereden gelirsin bilmem ki!

Yine kırıp döküp savurursun beni.

Zamansız sancılanan kır çiçeği gibi, neremde yurt kurdun bilinmezsin ki.

Hüzün!

Seherde esen masum yel gibi.

Dokunursun yürek acılarıma.

Son yaprağı kalmış bir ağaç gibi, sallanır durursun dalımda.

Hadi git buralardan hiç üzülme

Belki ardından yine hüzün olurum.

Doğanın sonbahar da özellikle Eylül zamanlarında dinlenmeye geçmesini, meyvelerinin bile sarı renkte olduğu bu mevsimde yaprakların sararması ve dökülmesini, havaların erken kararmasını ve deyim yerindeyse doğanın içine kapanmasını  buruk bir hayranlıkla izlerim…

Kimi  geceler, penceremden gökyüzünü, yıldızları seyrederim. Sanki uzayın derinliklerinde kaybolurum ve her şey o kadar küçülür ki…   Deyim yerindeyse büyük resmi görürüm ve büyük fırtınaların koptuğu o küçük yüreğimde bir büyük sevinç oluverir tıpkı fırtınalar şiddetinde…

Ve ben Eylül zamanlarının sükunetini severim…  Eeee hep de bir koşturmaca, bir tempo ya da mücadele olacak değil ya…  Zaman zaman sükuneti de arar insan… Sakinliğin getirdiği ferahlık tıpkı bir ilkbahar esintisi gibi yüzünüze değil ama yüreğinize verir serinliğini… Ve siz bu ferahlıkta dinlenirsiniz…

Dinlenmek o kadar önemli ki doğa kendini dinlenirken yeniler. Ve aslında insanda kendini dinlenirken yeniler, tazelenir ve öğrenir… Evet evet öğrenir!..

Çalışırken insan, hayatının ne kadar büyük bir bölümünü herkesin pek itibar ettiği sıfatlarına harcadığını anlamıyor. Ne zaman ki durup dinleniyor o zaman anlıyor aslında ne çok iş yaptığını belki de ne çok yorulduğunu ya da ne kadar yol aldığını…

Tabi ki sıfatlarımızı küçümsemiyorum ama bu yazımda sıfatların hayatımızın tamamını kaplayacak şekilde de etkili olmalarının, aslında bizi ne kadar yorduğuna ve yeterince dinlenmez isek bu yorgunluklarla baş edemeyip belki de yığılıp kalacağımıza dikkat çekmeyi  istedim.

Ve yeterince dinlenmediğimiz için yorgunluğu atamadığımızdan, çevremizdekileri dinlemek bile istemiyoruz. Hatta yeni yorgunluklara fırsat vermemek için de çok konuşuyoruz, hatta karşı tarafa konuşma fırsatı vermeyecek kadar çok konuşuyoruz. Gerçekte şikayet ettiğimiz şeyler ya da kişiler  midir bizi yoran yoksa yeterince dinlenmememiz mi?

Dinlenmek deyince ben sadece uyku tarzı  fiziksel bir dinlenmeden değil, zihinsel bir dinlenmeden hatta ruhsal bir dinlenmeden bahsediyorum ve dinlenmek deyince aklıma geliveren doğanın da kendini dinlendirdiğini düşündüğüm Eylül zamanlarını o yüzden pek severim ve bilirim ki dinlenmeyince daha çok yoruluyor insan…

Dinlenmenin çok çeşitli yöntemleri vardır ama en ilginç, çarpıcı ve etkili olanlarından biri metabolik dinlenme denilen “Her zaman yaptığınız işlerin dışında başka bir işle uğraşmak” olduğunu söylemeliyim.

Yani sinemaya gitmek, tiyatro izlemek, çocuğunuzla oyun oynamak, spor yapmak, folklör oynamak, bir müzik aleti çalmak, kitap okumak, bir arkadaşınızla sohbet etmek, yürümek, yüzmek, resim yapmak, örgü örmek, yemek yapmak, doğa ile meşgul olmak gibi etkinlikler, fiziksel olarak yorgunluklara neden olsa bile metabolik dinlenme sağladığı için ruhsal olarak dinlenmenize neden olacaktır.

Ve bir gerçek…

Yeterince dinlenemeyen yeterince öğrenemez zira gün içinde öğrenilen bilginin hafıza bağlantıları dinlenme esnasında özellikle de metabolik dinlenme esnasında gerçekleşir.

Sarp KAYA

Sarmaşıkların solan zamanındasın
ama bu sabahı tamamla, gizli kal bir begonyada.

Sahne çirkin, seyirciler karanlık
dil küflü, oyuncular unutkan
bir işçi anlamamış kentte dolanan yumruğunu
uzatılmış yol. O dipsiz kuyuda
kekik kokan çocuklar öldürülmüş
toprak ilk kez istememiş insanı
itilmiş yaşam alevden kıyılara
kan damlamış güneşine.

Orada fazlalıktır akşam
düşündükçe üşüdüm, dondum o iniltide
içinden öpmek isterken seni
hep dışına itildim.

Dikemem bu yırtığı, belki anlarım
elindeki yasemini suya bırak
bu, bir kuşun uçması atılan taşa.
Yıkıl ey kalbim
akrebin koruduğu söz, artık zehirle beni.

Anlatamadım o masal kıza
her bıçak aşkla sever, gömülür ona
mademki öyle, çelik kim, su hangimiz
bilmek istersen, değişebiliriz birbirimizi.

Veysel Çolak

Bedenini bir dünya haritası gibi dizlerime
Serip de, yollar aradım yürümek için

İçime çekmek için hava, koklamak için çiçek
Ve bir kadın, yaşamı benimle bölüşecek

Sevdiğim şeyleri sevecek, bir incir ağacından
Damlayan süt dolarken memelerine

Çocuklar doğuracak, kara gözleri
Dünyaya bıkıp usanmadan sorular soran

Kendiyle yüzleşmekten çekinmeyen, doğayla
Ve insanla sonuna dek barışkın…

Yüzünü ak bir kitap gibi ellerimde
Açıp da, umutlar aradım yaşama ilişkin

Uçurumların yamacında kök salacak ağaçlar
Boğulanlara uzanacak bir kol belki

Ahmet Erhan