Ne kir
Ne de toz
Yıllar birikmiş paçalarımda…
Sıralı dağlar ardına koşturduğum senli düşler, düşünceler vardı ceplerimde…
Her sana ulaşma isteği içimde belirdiğinde, ellerime alır serperdim yüzünü, yeryüzünün dört bir yanına… (dahası…)

Artık biliyorum. Varsın. Gönderdiğin mesajlar, kendi kendime gönderdiklerimden çok farklı. Birinin, benden başka birinin soluğunu taşıyorlar. Benim yazdıklarımın da sana benzer bir yabancı ruhu taşıdıklarını biliyorum. Ama yine de klavyeye dokunan parmaklarım kadar emin değilim, kuşkularım var. Parmaklarım rahat, mutlu, yazmayı seviyorlar. Benden bağımsızlaştıkları, neredeyse başka birilerine dönüştükleri yazma anlarının keyfini çıkarıyorlar. Oysa ben tıpkı küçüklüğümde avucuma konan hayali kuşları yakalayan, pişiren, sonra da okuldaki küçük kardeşlerine bırakmadan yiyen tuhaf yaratıklara dönüştükleri zamanlardaki gibi tedirginlikle bakıyorum parmaklarıma. Avucuma konan mesajlara, senden gelenlere baktığım gibi… (dahası…)

Kalemimin rüzgarında salıverilir tüm öksüzlüğüyle cümlelerim
Terkedilmiş bir deniz örtüsünde,
Dalgalara mahkum olmuş,
Gel git ler bitmek bilmez bir günde
Ve her sahile vuran düşte
Bir sen daha kırılır ayaklarım dibinde
Göğümde dolu yağmurlar . (dahası…)

Ağlama Can

Ağlama can,
Nasıl olsa yağmurlar yapıyor o işi,
Toprak kabulediyor damlalarını,
Deniz çekiyor içine, (dahası…)

Gecenin nemimi çöktü gözlerine
Yoksa hiç açmadığındanmı sulandı gözlerin sevdiğim?

Dün yine yapayalnız dolaştım yollarda
Yağmurlarda ıslanan bomboş sokaklarda
Gözlerimde yaş kalbimde sızı unutmadım seni
Unutamadım unutamadım ne olur anla beni (dahası…)

Gece seni hatırlattı her karanlığında
Gökyüzündeki yıldızında ıssızında
Yolların çamura bezenmiş loşluğunda
Seni düşlerimde yaşadım başkalığında

Yanmasında günlerin hasretinde yüreğin
Sen vardın saçların bilmediğim gözlerin
Seni sevdim yağmur ıslaklığında günlerin
Sen vardın ıssızlığa kavuşmasında güneşin (dahası…)